VulCode

Panel klienta VulCode to miejsce, w którym klient software house'u widzi swoje projekty, płatności, zgłoszenia i program partnerski. Panel sprzedaje też subskrypcje produktów, które żyją jako osobne usługi: strony VulBio, licencje Flaem, a obok nich Atrium i Lokal. Każdy z nich musi wiedzieć, jaki plan opłacił klient i czy jego konto nie jest zawieszone.

Do tego dochodzą pieniądze, które przychodzą przez Stripe, i powiadomienia, które muszą trafić do klienta tam, gdzie naprawdę je zobaczy. Ta strona opisuje, jak panel rozmawia z resztą świata.

Panel mówi VulBio o zmianie planu, zawieszeniu, wznowieniu i anulowaniu strony. Wywołania idą ze wspólnym sekretem w nagłówku X-Service-Token, a kanał jest zamknięty domyślnie: bez skonfigurowanego sekretu jest wyłączony, a nie otwarty.

Żadne z tych wywołań nie może wywrócić operacji w panelu. Anulowanie subskrypcji ma się udać także wtedy, gdy VulBio akurat nie odpowiada, dlatego błąd jest zapisywany, a nie rzucany dalej. Panel odróżnia przy tym klienta, który nigdy nie założył strony, od pomyłki w adresie usługi: za brak strony uznaje tylko jawną odpowiedź VulBio, a nie samo 404.

Atrium i Lokal wystawiają ten sam kontrakt: plan z datą końca opłaconego okresu, zawieszenie z powodem i wspólny sekret w tym samym nagłówku.

Każdy pojedynczy sygnał może zginąć: usługa nie odpowiada, sieć padła, trwa wdrożenie. Bez siatki bezpieczeństwa jeden zgubiony sygnał oznacza stronę działającą za darmo bez końca.

Produkt wyłączony w panelu nie istnieje dla VulBio tak samo jak dla klienta: panel nie wysyła mu żadnego sygnału, a stan wyrówna rekoncyliacja po ponownym włączeniu produktu.

Klient, który kupuje licencję Flaem, dostaje w panelu gotową komendę instalacji z tokenem licencji. Token jest sprawdzany w chwili, gdy zespół go zapisuje, i drugi raz przy składaniu komendy, bo trafia do powłoki roota na maszynie klienta, a znak spoza dozwolonego alfabetu mógłby przerwać argument.

Portfel doładowuje się przez Stripe. Z tego samego portfela korzystają odnowienia i program partnerski, który wypłaca prowizje prosto na saldo.

Każde zdarzenie warte powiadomienia przechodzi przez jedno miejsce, które pilnuje preferencji klienta: kategorii (projekty, zgłoszenia, płatności, program partnerski, aktualności i sprawy konta) i kanałów, którymi chce je dostawać.

Web Push przyjmuje tylko adresy znanych usług push przeglądarek, a pilność zależy od kategorii. Odpowiedź na zgłoszenie, pieniądze i sprawy konta budzą telefon, aktualizacja projektu poczeka, aż telefon sam się obudzi, a stare ogłoszenie w ogóle nie jest warte wibracji. Zespół dostaje zdarzenia z panelu na swoim kanale Discorda.

Nieprzechwycone błędy aplikacji trafiają na kanał zespołu na Discordzie. Raportowanie nigdy nie rzuca wyjątku do aplikacji i nie trzyma procesu przy życiu, każdy tekst przechodzi przez czyszczenie danych osobowych, a ten sam błąd nie zalewa kanału: ma jedną wiadomość, edytowaną licznikiem wystąpień.

Skrzynki pocztowe zespołu pilnuje osobny bot, który czyta je przez IMAP i zgłasza nową pocztę na Discordzie, z filtrem kierunku dla każdej skrzynki, listą wykluczeń i historią, dzięki której ta sama wiadomość nie przychodzi dwa razy.