Dostępność cyfrowa strony i sklepu: WCAG 2.2, European Accessibility Act i polska ustawa

Jeśli Twoja firma nie jest mikroprzedsiębiorcą, a przez stronę albo aplikację sprzedaje konsumentom lub pozwala im zacząć zawieranie umowy, dostępność cyfrowa jest dla niej obowiązkiem prawnym od 28 czerwca 2025 r. Wynika to z ustawy wdrażającej European Accessibility Act, nazywanej Polskim Aktem o Dostępności. Sama ustawa nie wymienia WCAG, ale technicznym punktem odniesienia jest norma EN 301 549, a ta w części o stronach internetowych przenosi kryteria WCAG z poziomów A i AA.

Poniżej: kogo i od kiedy obejmują przepisy, czego WCAG 2.2 wymaga od sklepu i strony firmowej oraz jak sprawdzić i poprawić stronę, zaczynając od miejsc, w których klient próbuje coś kupić. Przy każdym obowiązku podajemy przepis albo oficjalne źródło.

Co się zmieniło 28 czerwca 2025 r.

European Accessibility Act to dyrektywa (UE) 2019/882 z 17 kwietnia 2019 r. w sprawie wymogów dostępności produktów i usług. Polska wdrożyła ją ustawą z 26 kwietnia 2024 r. o zapewnianiu spełniania wymagań dostępności niektórych produktów i usług przez podmioty gospodarcze (Dz. U. poz. 731). Ustawa weszła w życie 28 czerwca 2025 r. i od tego dnia nie była nowelizowana.

Wcześniej obowiązek dostępności stron dotyczył w Polsce głównie podmiotów publicznych, na podstawie osobnej ustawy z 2019 r. Polski Akt o Dostępności rozciąga go na firmy prywatne, ale tylko w wybranych obszarach.

Ustawa obejmuje wybrane produkty, między innymi komputery, smartfony, terminale płatnicze, bankomaty i czytniki e-booków, oraz wybrane usługi dla konsumentów: telekomunikacyjne, audiowizualne, cyfrowe elementy transportu pasażerskiego, bankowość detaliczną, e-booki i handel elektroniczny. Dla firm, które mają stronę albo sklep, kluczowy jest ten ostatni punkt.

Kogo dotyczy ustawa: usługa handlu elektronicznego w praktyce

Ustawa definiuje usługi handlu elektronicznego jako usługi oferowane lub świadczone na odległość przez strony internetowe i urządzenia mobilne, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie konsumenta w celu zawarcia umowy (art. 5 pkt 32). Ministerstwo Cyfryzacji, które nadzoruje ten obszar, podkreśla na swojej stronie o usługach e-handlu, że chodzi o wszelkie formy oferowania usług przez internet, także niewymienionych w ustawie wprost, na przykład ubezpieczeń, usług medycznych, sprzedaży ubrań, kosmetyków czy leków.

Granicę doprecyzował PFRON. W odpowiedzi z września 2025 r. fundusz wyjaśnia, że jeśli przedsiębiorca pokazuje na stronie swoje produkty lub usługi i pozwala klientowi wysłać zapytanie albo rozpocząć proces zawarcia umowy, wykonuje usługę handlu elektronicznego. Wystarczy, że pierwszy krok klient może zrobić drogą elektroniczną. PFRON zastrzega, że jego odpowiedzi mają charakter pomocniczy i nie są wykładnią prawa, ale przygotowano je we współpracy z organami nadzoru.

Drugi warunek to konsument. Ustawa obejmuje usługi świadczone na rzecz konsumentów (art. 3 ust. 2), czyli osób fizycznych działających w celach niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub zawodową. Platforma, która sprzedaje wyłącznie firmom, nie jest objęta ustawą. Sklep, który obsługuje zarówno firmy, jak i osoby prywatne, już tak.

Wyłączenie dla mikroprzedsiębiorców wynika z art. 4 pkt 1 ustawy, która sama tego pojęcia nie definiuje. Dyrektywa uznaje za mikroprzedsiębiorstwo firmę zatrudniającą mniej niż 10 osób, z rocznym obrotem albo sumą bilansową do 2 mln euro. Zbliżoną definicję zawiera art. 7 Prawa przedsiębiorców, który każe badać warunki w co najmniej jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych. Jeśli jesteś blisko progów, potwierdź status z prawnikiem albo księgowym.

Ustawa nie obejmuje też map i map interaktywnych na stronach, jeśli dane adresowe i położenie są pokazane w sposób dostępny, oraz treści, których firma nie finansuje, nie tworzy i nie kontroluje (art. 4 pkt 2). Na podstawie art. 86 wyłączone są nagrania audio i wideo oraz pliki dokumentów opublikowane przed 28 czerwca 2025 r., a także treści archiwalne, których od tego dnia nikt nie aktualizował ani nie edytował.

Ostrożnie z okresem przejściowym do 2030 r. Art. 85 pozwala do 28 czerwca 2030 r. utrzymać w niezmienionej treści umowy zawarte przed wejściem ustawy w życie i korzystać z wcześniej używanych produktów w rozumieniu ustawy, na przykład terminali. Strona internetowa sklepu nie jest takim produktem, więc ten przepis nie daje pięciu lat na jej dostosowanie.

Obowiązki usługodawcy: nie tylko kod strony

Art. 32 ustawy nakłada na usługodawcę także obowiązki organizacyjne. Nie dotyczą kodu, więc warto od razu przypisać je konkretnej osobie w firmie.

Ustawa przewiduje dwa wyjątki (art. 21): wymagań nie trzeba spełniać, jeśli wymagałoby to zasadniczej zmiany podstawowych właściwości usługi albo stanowiłoby nieproporcjonalne obciążenie. Ocenę robi sama firma, porównując koszty netto dostosowania z kosztami i przychodami z danej usługi. Ocenę trzeba udokumentować i przechowywać przez 5 lat od zakończenia świadczenia usługi, a o powołaniu się na wyjątek, zgodnie z wyjaśnieniami Ministerstwa Cyfryzacji, poinformować na piśmie ministra.

Skarga konsumenta musi zawierać jego imię i nazwisko, dane do kontaktu, wskazanie usługi i wymagania, którego usługa nie spełnia, wraz z żądaniem jego zapewnienia. Firma odpowiada w ciągu 30 dni, a w szczególnie skomplikowanych sprawach może przedłużyć termin do 60 dni, jeśli w pierwotnym terminie poinformuje o przyczynie zwłoki. Jeśli nie odpowie w terminie, skargę uważa się za rozpatrzoną zgodnie z żądaniem konsumenta, a firma ma maksymalnie 6 miesięcy na jego realizację (art. 37). Niezależnie od skargi każdy może złożyć do Prezesa Zarządu PFRON zawiadomienie o niespełnianiu wymagań, co może skończyć się kontrolą (art. 67 i 68).

Za niespełnianie wymagań przez usługę, a także za brak oceny zgodności czy brak zgłoszenia do organu grozi kara pieniężna do dziesięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za poprzedni rok, ale nie większa niż 10% obrotu z poprzedniego roku obrotowego (art. 73). Wysokość kary zależy między innymi od wagi naruszenia i liczby osób, na które ono wpływa.

WCAG 2.2 w pigułce: zasady, poziomy i wersje

WCAG, czyli Web Content Accessibility Guidelines, to wytyczne konsorcjum W3C. Opierają się na czterech zasadach, które polska ustawa powtarza niemal dosłownie w art. 12: treść ma być postrzegalna, interfejs funkcjonalny, całość zrozumiała, a kod kompatybilny z przeglądarkami i technologiami wspomagającymi, na przykład czytnikami ekranu.

Każda zasada dzieli się na kryteria sukcesu z poziomem A, AA albo AAA. Zgodność na poziomie AA oznacza spełnienie wszystkich kryteriów A i AA i to ona jest celem w normie EN 301 549.

WCAG 2.2 stała się rekomendacją W3C 5 października 2023 r., a aktualna wersja dokumentu pochodzi z 12 grudnia 2024 r. W październiku 2025 r. W3C ogłosiło, że WCAG 2.2 została zatwierdzona jako norma ISO/IEC 40500:2025, a według normy EN 301 549 oba dokumenty są identyczne. Wersja 2.2 dodała dziewięć nowych kryteriów i usunęła jedno, 4.1.1 Parsing, uznane za przestarzałe. Według W3C treść zgodna z WCAG 2.2 jest zgodna także z WCAG 2.0 i 2.1.

WCAG 3.0 jest na dzień publikacji wersją roboczą W3C (Working Draft), a nie standardem.

Norma EN 301 549: łącznik między ustawą a WCAG

Ustawa opisuje wymagania ogólnie: postrzegalność, funkcjonalność, zrozumiałość, kompatybilność. Konkret daje art. 20, zgodnie z którym usługa zgodna z normami zharmonizowanymi jest uznawana za spełniającą wymagania w zakresie, w jakim normy je obejmują. W praktyce chodzi o normę EN 301 549, czyli europejskie wymagania dostępności produktów i usług ICT.

Ministerstwo Cyfryzacji w wykazie norm dla usług handlu elektronicznego wskazuje jako obowiązującą wersję V3.2.1 z 2021 r. Jest bezpłatnie dostępna po angielsku na stronie ETSI, a polskie tłumaczenie sprzedaje PKN. Ta wersja odwołuje się do WCAG 2.1.

2 września 2026 r. ETSI opublikował EN 301 549 V4.1.1. Nowa wersja przyjmuje WCAG 2.2 jako podstawę wymagań dla stron, oprogramowania i dokumentów, a zgodność z WCAG 2.2 na poziomie AA jest w niej równoważna spełnieniu wymagań dla stron internetowych. Jak zaznacza AccessibleEU, centrum Komisji Europejskiej, dopóki Komisja nie opublikuje referencji nowej wersji w Dzienniku Urzędowym UE, punktem odniesienia pozostaje V3.2.1.

Wniosek dla projektu, który powstaje albo jest przebudowywany teraz, jest prosty: projektuj i testuj pod WCAG 2.2 na poziomie AA. Spełnisz w ten sposób wymagania WCAG 2.1 przywołane w obecnej wersji normy, a po formalnym powołaniu V4.1.1 nie będziesz musiał wracać do tych samych ekranów. Dodatkowa praca dotyczy głównie dziewięciu nowych kryteriów, z których sześć jest na poziomie A lub AA.

Uwaga dla aplikacji mobilnych: nowa wersja normy wyjaśnia, że widoki webowe osadzone w aplikacji ocenia się według wymagań dla oprogramowania, a nie stron internetowych, więc aplikacja potrzebuje osobnego przeglądu.

Dziewięć nowych kryteriów WCAG 2.2 w sklepie i na stronie firmowej

Nazwy kryteriów podajemy po angielsku, tak jak w dokumentacji W3C.

Dwa z tych kryteriów łatwo przeoczyć. 2.4.11, bo przyklejone elementy często dodaje się na końcu projektu, na przykład jako skrypt marketingowy, i nikt nie sprawdza ich klawiaturą. 3.3.8, bo pole hasła z zablokowanym wklejaniem albo kod jednorazowy, którego nie da się wkleić, uchodzą za zabezpieczenie. Kryterium 3.3.8 nie zakazuje haseł: wymaga, żeby użytkownik nie musiał polegać wyłącznie na pamięci i przepisywaniu, a wklejanie i menedżer haseł to wprost wymieniony sposób spełnienia.

Najczęstsze bariery, które blokują zakup

Wiele barier, które realnie uniemożliwiają zakup, wynika z kryteriów obecnych w WCAG od lat. Te najłatwiej sprawdzić samodzielnie:

• Pola formularza bez etykiet. Podpowiedź w polu znika po rozpoczęciu pisania i nie jest etykietą. Czytnik ekranu ogłasza wtedy "pole edycji" bez nazwy (kryteria 1.3.1, 3.3.2, 4.1.2).
• Błędy pokazane tylko kolorem. Czerwona ramka bez tekstu nie mówi, co jest źle, ani osobie z zaburzeniami widzenia barw, ani czytnikowi ekranu (1.4.1, 3.3.1).
• Zbyt niski kontrast. Tekst wymaga kontrastu co najmniej 4,5:1, a tekst duży, od 18 punktów albo 14 punktów pogrubiony, co najmniej 3:1. Ramki pól, ikony i stany przycisków potrzebują 3:1 względem tła (1.4.3, 1.4.11).
• Elementy, które działają tylko myszą. Przycisk zbudowany z elementu div, menu otwierane najechaniem, okno modalne, z którego nie da się wyjść klawiszem Escape, i ukryty wskaźnik fokusu, bo "brzydko wygląda" (2.1.1, 2.1.2, 2.4.7).
• Przyciski z samą ikoną. Lupa, koszyk, serce i krzyżyk bez dostępnej nazwy są dla czytnika ekranu nieodróżnialne (1.1.1, 4.1.2).
• Układ, który rozpada się w powiększeniu. Tekst musi dać się powiększyć do 200%, a treść musi mieścić się w szerokości 320 pikseli CSS bez przewijania w poziomie, co odpowiada powiększeniu 400% na ekranie o szerokości 1280 pikseli (1.4.4, 1.4.10).
• Karuzele i ruch bez pauzy. Treść, która rusza się automatycznie dłużej niż 5 sekund obok innej treści, musi mieć możliwość zatrzymania (2.2.2).
• Limity czasu bez ostrzeżenia. Sesja koszyka albo formularz płatności, które wygasają bez możliwości przedłużenia (2.2.1).
• Brak języka strony. Bez atrybutu lang czytnik ekranu może czytać polski tekst z angielską wymową (3.1.1).

Takie błędy zwykle usuwa się w kodzie komponentów, bez przebudowy wyglądu. Przykład poprawnie opisanego pola z błędem:

Etykieta jest powiązana z polem przez for i id, więc czytnik ekranu odczytuje nazwę pola. Atrybut autocomplete pozwala przeglądarce uzupełnić dane i służy kryterium 1.3.5. Komunikat o błędzie jest tekstem powiązanym przez aria-describedby, więc zostanie odczytany razem z polem, a aria-invalid oznacza błąd niezależnie od koloru ramki.

Jak sprawdzić stronę: od automatu do czytnika ekranu

Sprawdzenie dostępności to nie jeden wynik w narzędziu. W3C pisze wprost w poradniku o wyborze narzędzi, że narzędzia nie przesądzają o dostępności, mogą tylko pomóc ją ocenić, a części kryteriów nie da się sprawdzić automatycznie. Rozsądna kolejność wygląda tak:

Automat warto uruchamiać przy każdej zmianie, a test ręczny przy zmianach w ścieżce zakupu i przed dużymi wdrożeniami. Nie wymaga on specjalistycznego sprzętu: wystarczą klawiatura, przeglądarka i bezpłatny czytnik ekranu.

Jak poprawiać: kolejność, która usuwa najwięcej barier

Pełny przegląd sklepu potrafi dać długą listę pozycji, więc kolejność ma znaczenie.

Najpierw idą blokady na ścieżce zakupu: wszystko, co uniemożliwia dodanie produktu do koszyka, podanie danych, wybór dostawy albo zapłatę.

Drugą zasadą jest poprawianie komponentów, a nie podstron. Pole formularza, przycisk, okno modalne, menu i karta produktu powtarzają się w całym serwisie. Jedna poprawka w komponencie usuwa ten sam błąd ze wszystkich miejsc, w których jest użyty, a nowe podstrony od razu powstają poprawne.

Trzecia to usługi zewnętrzne. Bramka płatności, widżet opinii, czat i system rezerwacji są częścią ścieżki, przez którą przechodzi klient. Art. 18 ustawy wymienia wprost dokonywanie płatności jako element usługi handlu elektronicznego, który ma być postrzegalny, funkcjonalny, zrozumiały i kompatybilny. Zapytaj dostawców o informacje o dostępności ich rozwiązań i przetestuj ich elementy tak samo jak własne.

Czwarta to zabezpieczenie przed cofnięciem się. Testy automatyczne można dopisać do testów końcowych aplikacji, żeby każda zmiana w koszyku była sprawdzana, zanim trafi na produkcję:

Taki test nie zastąpi przejścia ścieżki klawiaturą, ale wyłapie typowe regresje: przycisk bez nazwy, pole bez etykiety albo kolor, który stracił kontrast.

Piąta dotyczy redakcji: zdjęcia z informacją mają tekst alternatywny, nagłówki tworzą hierarchię, tekst nie jest wtopiony w grafikę, a filmy mają napisy. Panel treści może część z tego wymuszać, na przykład blokując publikację zdjęcia bez pola alt.

Dostępność nakłada się na inne obszary. Animacje wejścia, które wyłączają się przy systemowym ustawieniu ograniczenia ruchu, opisaliśmy w tekście o Core Web Vitals w praktyce. Poprawne nagłówki, teksty alternatywne i treść w HTML-u pomagają też robotom wyszukiwarek, o czym piszemy w liście kontrolnej SEO technicznego przed startem strony.

Nakładki i widżety dostępności nie zastąpią poprawek w kodzie

Na rynku są widżety, które po doklejeniu jednego skryptu dodają do strony przycisk z opcjami powiększenia tekstu czy zmiany kontrastu i obiecują zgodność z przepisami bez zmian w kodzie. Taki przycisk nie dodaje etykiet do pól formularza, nie naprawia kolejności fokusu w koszyku i nie nadaje nazw przyciskom z ikoną. Osoby korzystające z czytników ekranu czy powiększenia mają własne, skonfigurowane narzędzia i potrzebują strony, która z nimi współpracuje, a nie drugiego zestawu opcji.

W kwietniu 2025 r. amerykańska Federalna Komisja Handlu zatwierdziła ostateczne postanowienie, na mocy którego producent jednej z takich nakładek zapłaci 1 mln USD za wprowadzające w błąd twierdzenia, że jego narzędzie oparte na AI może uczynić każdą stronę zgodną z WCAG. Polskie przepisy rozliczają usługodawcę z tego, czy usługa spełnia wymagania, a nie z tego, jakie narzędzie zainstalował.

Informacja o dostępności w regulaminie: co w niej napisać

Obowiązku z art. 32 ust. 2 pkt 1 ustawy nie należy mylić z deklaracją dostępności, którą publikują podmioty publiczne. PFRON wyjaśnia, że informację o tym, jak usługa spełnia wymagania, umieszcza się w regulaminie albo innym równoważnym dokumencie, na przykład w ogólnych warunkach albo dokumencie konkretnej usługi. Sama podstrona na stronie internetowej nie wystarczy, jeśli klient nie dostaje informacji, gdzie jej szukać.

Ustawa nie podaje wzoru tej informacji dla konsumentów. Rozsądny szkielet, który łatwo utrzymać w aktualności, obejmuje:

1. Jakiej usługi dotyczy informacja: adres sklepu, aplikacja, kanały kontaktu.
2. Jakie wymagania techniczne przyjęto, na przykład WCAG 2.2 na poziomie AA i normę EN 301 549, oraz kiedy ostatnio oceniono zgodność.
3. Jak korzystać z usługi z narzędziami wspomagającymi: obsługa klawiaturą, powiększanie, czytniki ekranu.
4. Znane ograniczenia i sposób obejścia, na przykład możliwość złożenia zamówienia telefonicznie, wraz z planowanym terminem poprawy.
5. Jak złożyć skargę na brak dostępności, jakimi kanałami i w jakim terminie firma odpowiada.

Informacja musi być dostępna sama w sobie. Regulamin jako zeskanowany PDF nie spełnia wymagań z art. 12, które dotyczą także formy: formatu tekstowego, czytelnej czcionki i wystarczającego kontrastu.

Nowy projekt czy istniejący sklep

Przy nowym projekcie dostępność kosztuje najmniej, gdy jest wymaganiem od pierwszej makiety: kontrast sprawdza się w palecie kolorów, rozmiar celów w systemie komponentów, a obsługę klawiatury pisze się razem z komponentem. W zakresie projektu warto zapisać wprost: poziom zgodności, listę ścieżek objętych testem ręcznym, narzędzia testów automatycznych i to, kto przygotowuje informację do regulaminu.

Przy istniejącym sklepie zacznij od przeglądu ścieżki zakupu i od pytania, na jakiej platformie działa sklep. W sklepach abonamentowych część problemów leży w szablonie i module płatności, na które masz ograniczony wpływ. Wtedy lista błędów jest też listą pytań do dostawcy. Jeśli dopiero wybierasz między marketplace a własnym sklepem, różnice w obowiązkach prawnych obu kanałów opisaliśmy w tekście Własny sklep internetowy czy Allegro.

Najczęściej zadawane pytania

Czy dostępność cyfrowa dotyczy małej firmy?

Usługi świadczone przez mikroprzedsiębiorców są wyłączone z Polskiego Aktu o Dostępności. Dyrektywa definiuje mikroprzedsiębiorstwo jako firmę zatrudniającą mniej niż 10 osób, z obrotem albo sumą bilansową do 2 mln euro rocznie. Firma, która nie spełnia tych kryteriów i sprzedaje konsumentom online, podlega ustawie także wtedy, gdy sklep nie jest jej głównym kanałem sprzedaży.

Czy strona firmowa bez sklepu musi być dostępna?

Zależy od tego, co można na niej zrobić. Według PFRON strona, na której konsument może wysłać zapytanie albo zacząć zawierać umowę, jest usługą handlu elektronicznego. Strona tylko dla firm nie jest objęta ustawą.

Czy muszę spełnić WCAG 2.2, czy wystarczy WCAG 2.1?

Na 23 września 2026 r. formalnie powołana wersja normy EN 301 549, V3.2.1, odwołuje się do WCAG 2.1. Nowa wersja V4.1.1, opublikowana przez ETSI 2 września 2026 r., opiera się na WCAG 2.2. Projektując teraz, celuj w WCAG 2.2 AA: spełnisz oba warianty.

Czy wystarczy deklaracja dostępności na stronie?

Deklaracja dostępności to obowiązek podmiotów publicznych z innej ustawy. Firmy objęte Polskim Aktem o Dostępności podają informację o tym, jak usługa spełnia wymagania, w regulaminie albo równoważnym dokumencie. Podstrona o dostępności może ją uzupełniać, ale jej nie zastępuje.

Kto kontroluje sklepy internetowe i jakie są kary?

Dla usług handlu elektronicznego organem nadzoru jest minister właściwy do spraw informatyzacji, a zawiadomienia od każdej osoby przyjmuje też Prezes Zarządu PFRON. Kara może wynieść do dziesięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za poprzedni rok, ale nie więcej niż 10% rocznego obrotu.

Dostępność zaplanowana od pierwszej makiety

Dostępność cyfrowa kosztuje najmniej, gdy jest zapisana w zakresie projektu tak samo jak wydajność czy wersja mobilna. Doklejana po odbiorze oznacza powrót do gotowych ekranów.

Jeśli planujesz nową stronę albo przebudowę sklepu i chcesz omówić wymagania dostępności, zanim powstanie wycena, napisz przez formularz kontaktowy. Rodzaje projektów, które realizujemy, znajdziesz na stronie z ofertami, a przebieg współpracy od briefu do odbioru na stronie jak pracujemy. Po oddaniu projektu dostajesz pełne prawa do kodu i dokumentację, więc kolejne poprawki może prowadzić także inny zespół.