pixel-platformer
Kompletna platformówka 2D w stylu pixel-art - fizyka postaci, poziomy, przeciwnicy i zbierane przedmioty. Dowód, że schodzimy do warstwy silnika gry, a nie tylko składamy gotowce.
Wprowadzenie
Platformówka to jeden z tych projektów, które wyglądają banalnie z zewnątrz. Kwadrat skacze po kafelkach, co tu może być trudnego? Cała trudność siedzi w rzeczach, których gracz nie widzi, a jednak czuje w kilka klatek: czy skok jest sprężysty, czy sterowanie ma opóźnienie, czy da się doskoczyć do krawędzi.
W tym projekcie zamiast dokładać kolejne mechaniki doprowadziliśmy do wysokiej jakości to, od czego zależy dobre sterowanie: ruch postaci, który dobrze leży w ręku, i pętlę gry, która zachowuje się tak samo na każdym sprzęcie.
Gracz ocenia grę w pierwszych sekundach, i to nie rozumem, tylko dotykiem. Postać za lekka ucieka spod palców, za ciężka wlecze się i frustruje. Między jednym a drugim jest wąskie pasmo, w którym skok czuć jako przyjemny - i to pasmo znajduje się tylko przez strojenie pojedynczych wartości: siły skoku, grawitacji, tarcia przy lądowaniu.
Dlatego platformówka tak bezlitośnie sprawdza warsztat. Nie ma tu wielkiej architektury do zaprojektowania, jest za to bezlitosny feedback: źle dobrana liczba i gra od razu przestaje być przyjemna.
Jeden krok fizyki, każdy sprzęt równy
Najczęstszy błąd w grach przeglądarkowych: pętla przywiązana do liczby klatek. Na monitorze 60 Hz postać skacze normalnie, na 144 Hz lata dwa razy szybciej, a na słabym laptopie, który gubi klatki, zwalnia. Fizyka nie może zależeć od tego, jak szybko rysuje się ekran.
Rozwiązanie jest proste i sprawdzone: symulacja idzie stałym krokiem, a rysowanie osobno, z interpolacją między tickami. Świat aktualizuje się dokładnie sześćdziesiąt razy na sekundę niezależnie od monitora, a renderer dostaje stan plus ułamek kroku, żeby ruch był gładki.
Dwie pętle gry
| Podejście | Na szybkim ekranie | Na słabym laptopie |
|---|---|---|
| Pętla związana z klatkami | postać lata za szybko | postać wlecze się |
| Stały krok plus interpolacja | to samo tempo | to samo tempo |
Kolizje, które nie oszukują
Druga rzecz, która psuje "feel", to kolizje. Postać musi zatrzymywać się dokładnie na krawędzi kafla, nie piksel za wcześnie i nie piksel za późno, inaczej gracz czuje, że coś jest nie tak, nawet jeśli nie umie tego nazwać. Symulacja liczy prościej, niż się wydaje: prędkość, potem osobno oś X i oś Y wobec siatki kafli, z korektą pozycji przy zderzeniu.
czytamy klawisze raz na klatkę, ale przekazujemy do symulacji, nie prosto do ruchu.
stały krok liczy prędkość, grawitację i kolizje z siatką kafli.
renderer dostaje stan świata plus ułamek kroku, żeby ruch był gładki między tickami.
Efekt, który czuć w ręku
Na wyjściu jest mała gra, którą naprawdę przyjemnie się steruje, a jej kod da się czytać i rozbudowywać. Skok ma dobry ciężar, kolizje są uczciwe, a tempo jest takie samo na każdym monitorze. To nie jest demo techniczne udające grę, tylko rzecz doprowadzona do stanu, w którym chce się w nią grać dłużej, niż trwa jej uruchomienie.
Pytania o pixel-platformer
Więcej projektów
Inne realizacje z tej samej kategorii - zobacz, jak podchodzimy do podobnych wyzwań.
Masz podobny projekt?
Napisz do nas - wycena jest bezpłatna i wraca w godzinę.

